Τελικά το μυστήριο λύθηκε …  αθώος ο ύποπτος.

Περισσότερα

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΣΜΥΡΝΗΣ ΔΡΟΜΟ ΔΙΠΛΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ! ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΕΞΩ ΑΠ’ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΕΚΑΤΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ! Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΗΤΑΝ ΑΠΛΑ, ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΠΑΡΟΥΜΕ!
Ο δρόμος αυτός είναι ο δρόμος που ζούμε, εδώ είναι τα σπίτια μας, εδώ είναι οι δουλειές μας. Η Σμύρνης δεν είναι ο σκουπιδότοπος του Υμηττού. Διεκδικούμε να γίνει καλύτερη και όχι χειρότερη. Δεν θα αφήσουμε τη Σμύρνης το δρόμο με την γκρίζα μάντρα της ΠΥΡΚΑΛ, το δρόμο αποχωρητήριο, το δρόμο πάρκινγκ βαρέων οχημάτων να γίνει επιπλέον εθνική οδός. Οι άνθρωποι που μένουμε εδώ δεν είμαστε κουκίδες στο χάρτη που σχεδιάστηκε. Στα κόκκινα τοξάκια είναι τα σπίτια μας. Έχουμε ονόματα, έχουμε παιδιά, έχουμε όνειρα, ζούμε την καθημερινότητά μας, θέλουμε να την κάνουμε πιο όμορφη, δεν θέλουμε να φύγουμε από εδώ, θέλουμε και το αξίζουμε να είμαστε χαρούμενοι που ζούμε εδώ.

Τι προτείνει η «συγκοινωνιακή μελέτη» του Δήμου;
Στη συγκέντρωση που πραγματοποίησε ο Δήμος Υμηττού την Παρασκευή 22 Μαΐου, παρουσιάστηκαν οι νέες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, που όπως πολλές φορές ειπώθηκε έχουν ως βασικό στόχο να βελτιώσουν τη ζωή των κατοίκων του Υμηττού και να κάνουν τον Υμηττό μια περισσότερο πράσινη και ανθρώπινη πόλη. Η φιλοσοφία αυτή φανταζόμαστε πως διαπνέει την αναμόρφωση του Υμηττού συνολικά. Γιατί η πεζοδρόμηση της Κωνσταντινουπόλεως και η πράσινη ζώνη που σχεδιάζεται για την ενοποίηση του Πάρκου Άρη Αλεξάνδρου με την πλατεία Υμηττού, αν και είναι επιθυμητή, δεν μπορεί να λειτουργήσει εις βάρος της Σμύρνης. Είμαστε τελείως αντίθετοι με το να φτιάξουμε έναν μικρό παράδεισο για να περηφανευόμαστε για την πράσινη πόλη μας, όταν ακριβώς δίπλα του δημιουργούμε έναν εφιάλτη μετατρέποντας το μικρό και στενό δρόμο της Σμύρνης σε δρόμο -και μάλιστα λεωφορειόδρομο- διπλής κατεύθυνσης. Δηλαδή, αντί να βελτιώσουμε την απαράδεκτη κυκλοφοριακή κατάσταση που για παράδειγμα επικρατεί στην οδό Ηπείρου, έναν δρόμο που συγκεντρώνει καθημερινά την κίνηση όλων των αυτοκινήτων που κινούνται από και προς τον Υμηττό, την Ηλιούπολη, το Βύρωνα και όλα τα νότια προάστια, δημιουργούμε στη Σμύρνης μία δεύτερη Ηπείρου, μια νοητή προέκτασή της.

Η Σμύρνης ως προτεινόμενος δρόμος διπλής κατεύθυνσης σημαίνει διπλασιασμό της καθημερινής αυτοκίνησης, εκτόξευση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης και της ηχορύπανσης, ακόμη μεγαλύτερη δυσκολία στις μετακινήσεις των πεζών, επιβάρυνση στη δυνατότητα πάρκινγκ. Σημαίνει αύξηση των αναπνευστικών προβλημάτων, των αλλεργιών, των νευρολογικών προβλημάτων, σημαίνει μια πλήρη υποβάθμιση της καθημερινότητάς μας.

Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς
Το αυτονόητο: να συζητήσουμε μεταξύ μας τι θέλουμε και τι όχι και να μεταφέρουμε τις απόψεις μας στο Δημοτικό Συμβούλιο. Η διαδικασία είναι ότι ο Δήμος θα δέχεται γραπτές προτάσεις για το ελάχιστο διάστημα των 15 ημερών, δηλαδή μέχρι και την Παρασκευή 6 Ιουνίου. Η μελέτη των κυκλοφοριακών ρυθμίσεων, όπως ειπώθηκε, θα διατίθεται από τη Δευτέρα 25 Μαΐου από το Δήμο, ενώ θα αναρτηθεί και στην ιστοσελίδα του. Η τελική απόφαση θα παρθεί σε επόμενο Δημοτικό Συμβούλιο.

Αγαπητοί γείτονες, μην αφήσουμε για μια ακόμη φορά το Δημοτικό Συμβούλιο να αποφασίσει πλειοψηφικά για μας, χωρίς να μας ρωτήσει για τα θέματα που αφορούν τη ζωή μας. Εμείς είμαστε που ζούμε τόσα χρόνια σε έναν από τους πιο υποβαθμισμένους δρόμους του Υμηττού. Δικαιούμαστε να απαιτήσουμε οι νέες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις να βελτιώσουν το δρόμο μας, να σταματήσει ο δρόμος να είναι δημόσιο ουρητήριο, να απαγορευτεί επί της ουσίας το πάρκινγκ φορτηγών και νταλικών, να μειωθεί η αυτοκίνηση και όχι να διπλασιαστεί.

Ας μαζευτούμε όλοι και όλες την Τετάρτη 27 Μαΐου στις 8 το απόγευμα, στο συντριβάνι στην Πλατεία Αγίας Λαύρας απέναντι από το Δημαρχείο, για μια πραγματικά ανοιχτή διαβούλευση των κατοίκων για το θέμα της Σμύρνης. Ας πάρουμε μαζί και τα παιδιά μας, ας τους μιλήσουμε για το πρόβλημα, ας τα κάνουμε συμμέτοχους, αφορά τη ζωή τους, αφορά όλους μας.

Δεν είμαστε κουκίδες σε συγκοινωνιακούς χάρτες, δεν είμαστε πειραματόζωα, έχουμε ονόματα, έχουμε φωνή, έχουμε όνειρα για το σήμερα και το αύριο.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΣΜΥΡΝΗΣ

1. Πολιτισμός – Αθλητισμός (μαζικός)

2. Ελεύθεροι χώροι – χώροι αναψυχής

3. Εναλλακτικοί τρόποι μετακίνησης (πεζοπορία, ποδήλατο, μέσα Μαζικής μεταφοράς)

Η Πρόσκληση απευθύνεται στα μέλη του Φ.Ο.Υ. και γενικά στους κατοίκους που επιθυμούν να συμμετέχουν.

Οι προτάσεις θα αξιολογηθούν από το Δ.Σ. του Ομίλου και θα κατατεθούν στον Δήμο.

Κυριακή 22 Μαρτίου ώρα 11 π.μ. Αίθουσα εκδηλώσεων Φ.Ο.Υ.

Α. Λεντάκη – Αμισσού – Σμύρνης τηλ.: 2107625856 e-mail: info@foy.gr

Posted in Δήμος Υμηττού Tagged: τέχνη, Φ.Ο.Υ, ζωγραφική ]]> http://ymittiwtis.wordpress.com/2009/02/06/%ce%b6%cf%89%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b9%ce%ba%ce%ae/feed/ 0 sgial cf86cebfcf85cf86ceb5ceb2cf812 http://ymittiwtis.wordpress.com/2008/12/12/%ce%b8%ce%b5%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b1%cf%8d%ce%bb%ce%b9%ce%b1/ http://ymittiwtis.wordpress.com/2008/12/12/%ce%b8%ce%b5%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b1%cf%8d%ce%bb%ce%b9%ce%b1/#comments Fri, 12 Dec 2008 13:52:20 +0000 sgial http://ymittiwtis.wordpress.com/?p=47 ]]>

Περιλαμβάνει 14 ιστορίες,  διηγήματα, γραμμένα με δεξιοτεχνία για να σας ταξιδέψουν :
Τροφώς – Η κυρία Νηρού – Rosa Mystica – Δεν νογάς ελληνικά – Εκεί που ψάρευα – Κουζνέτσκ – Μονόλογος στις Κουκουβάουνες – Η Έρνα και ο κλέφτης – Σούσσα η ξενοδόχα – Δερμάτινα γάντια για μιάν απογευματινή – Μωβ καστόρινο καπέλο για την πτήση – Εικαστική λογοτεχνία η νησί από ελαφρόπετρα – Καμωμένα από νηρίτη – Salix.
14 γοητευτικές ιστορίες δύναμης, τόλμης, μοναξιάς, και δίψας για Νόημα, όχι μόνο για να περάσετε ευχάριστα εσείς αλλά και να το χαρίσετε σαν δώρο στις γιορτές που έρχονται σ΄ αυτούς που αγαπάτε.

Έχει διαστάσεις: 21X14, Σελίδες: 213 και Τιμή: 14,00 €

.
Η Νατάσα Κεσμέτη πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1972 και το ¨Νησί από ελαφρόπετρα¨ είναι η όγδοη συλλογή διηγημάτων της. Έχει δημοσιεύσει μελετήματα για πεζογράφους και ποιητές. Κρατάει την στήλη της κριτικής στο περιοδικό ¨Ευθύνη¨. Συνεργασίες της βρίσκονται σε διάφορα γνωστά λογοτεχνικά περιοδικά.
Μερικά από τα έργα της Νατάσας Κεσμέτη:
· Τα 7 της Άρκτου (1972)
· Αχ να ήμουν ρημαγμένος καφενές (ποιήματα 1974)
· Τρία διηγήματα (Τετράμηνα, αρ. 30, Άμφισσα 1986)
· Το αιώνιο Ρολόι (διηγήματα , Νεφέλη, 1987)
· Κήπος περίφρακτος (διηγήματα , Πλανόδιον 1992)
· Η Βίργκω της ερημιάς και τα κρυφά κελαϊδόνια ( διηγήματα, Νεφέλη 1996)
· Μαγεμένο Χώμα (διηγήματα, Κέδρος 1999)
· Ο Αντριωμένος Ευστάθιος και το ελάφι του Θεού (Ακρίτας 2000)
· Αίσθηση γυναίκας – προσεγγίσεις ζωής (συλλογική έκδοση, Καστανιώτης 2000)
· Ο λυρικός λίθος του Ορέστη Αλεξάκη , μελέτη στη συλλογική έκδοση Ακροατής Οριζόντων (Γαβριηλίδης 2004)
· Ο εραστής μου ο Ερρίκος (Δώδεκα διηγήματα και μια νουβέλα, Αλεξάνδρεια 2005)
· Μικρό Ωρολόγιο (Ο μικρός Αστρολάβος 2005)

Οι εκδόσεις ¨Αλεξάνδρεια¨ βρίσκονται  ΣΟΛΩΝΟΣ 133, ΑΘΗΝΑ και στη Στοά του Βιβλίου ΠΕΣΜΑΤΖΟΓΛΟΥ 5 – ΣΤΑΔΙΟΥ 44

ΑΠΟ την ώρα που διάβασα την πρόσκληση του «Ακρίτα», ένας αρμαθός προσώπων, που ήδη εσπάρησαν, άρχισε να μ’ απασχολεί. Κάποια από αυτά τα πρόσωπα, είναι αλήθεια, έρχονται και επανέρχονται στην ορατή περιοχή της προσοχής μου χρόνια τώρα.

Το πρώτο είναι η δευτερότοκη, από τα δώδεκα παιδιά του εκ μητρός Καππαδόκη παππού μου, Άννα. Η θεία μου λάτρευε τους γονείς της, μ’ έναν τρόπο σχεδόν άγνωστο για σήμερα: ήσαν τα υπέροχα πρότυπά της, οι άξονες και οι φάροι της στη ζωή. Γεννημένη από αυτούς στο τουρκόφωνο Νέβσεχιρ Καισαρείας, τουρκόφωνη κι η ίδια, γνώριζε καλά μόνο τα Ελληνικά της Λειτουργίας, των Ακολουθιών, των Ψαλμών κ.λπ. Πέθανε από καρκίνο του στομάχου, το 1964 στην Αθήνα. Δεν ήταν μόνο η άκρα υπομονή με την οποία αντιμετώπισε κι αυτό το «κακό», όπως και τόσα άλλα στη ζωή της ούτε μόνο το απίστευτο θάρρος της. Για να γίνει αντιληπτό αυτό το θάρρος, πρέπει να δώσω ένα παράδειγμα: μετά την εγχείρηση (κατά την οποία διαπιστώθηκε απλά ότι ο όγκος ήταν τόσο μεγάλος, ώστε τίποτα δεν μπορούσε να γίνει, για λόγους που δεν είναι του παρόντος να εξηγήσω, η τομή παρέμεινε ανοιχτή)· καθώς κάποια στιγμή κανείς δεν έτρεχε σε βοήθειά της, βρήκε το κουράγιο να ξαναβάλει μέσα, μόνη της, τον όγκο που είχε βγεί από την πληγή της. Δεν ξέρω αν τότε συνειδητοποίησε ότι πεθαίνει, πάντως λίγο αργότερα άρχισε να ψάλλει τη νεκρώσιμη ακολουθία,που γνώριζε απ’ έξω, να κηδεύει, δηλαδή, τον εαυτό της -ζητώντας κι από τις αδελφές της να κάνουν το ίδιο. Ακόμα, πριν το τέλος της έδωσε αληθινή μάχη, ακουστή αν όχι ορατή και από τους παρισταμένους συγγενείς: με αποστροφή έδιωχνε κάποιους «μαύρους αγγέλους» που την πλησίαζαν, όπως έλεγε, και με αγαλλίαση, εκστατικά προσκαλούσε να έρθουν πιο κοντά της «άλλοι, λευκοί», μαζί και οι γονείς της.Έτσι κοιμήθηκε η Άννα Σαβαΐδου, το γένος Ωραιοπούλου.

Το δεύτερο πρόσωπο είναι ο παπά Νικόλας που με βάφτισε. Ήταν πολύτεκνος, σχεδόν αγράμματος, πάντως ολιγογράμματος, φτωχός και με τη φήμη του λαίμαργου. Ίσως όμως είχε περάσει μεγάλη πείνα, αφού έθαψε κάποια απ’ τα πολλά παιδιά του, όταν, αντί για αλεύρι, τους πούλησαν γύψο στον πόλεμο. Έψαλλε πολύ άσχημα και είχε τόσο κακήν άρθρωση που δύσκολα καταλάβαινες τι έλεγε.
Σ’ αυτόν με πρωτοπήγανε για εξομολόγηση.Είχα μεγάλη αγωνία, γιατί ο τρόπος που μιλούσανε για το γεγονός και επαναλάμβαναν «μην τολμήσω και δεν πω την αλήθεια ή κρύψω τίποτα» ήταν από μόνος του απειλή τιμωριών. Τι ωραία έκπληξη που με περίμενε. Θυμάμαι ακόμα το χέρι του στο κεφάλι μου, ζεστό και τρυφερό. Ήξερε από παιδιά. Το πρόσωπό του είχε κάτι το αστείο, και παρόλο που ήταν σοβαρός… ήταν σαν να γελούσε ταυτόχρονα.Τώρα θυμάμαι με τι σεβασμό κάναμε στην άκρη τα παιδιά, όταν σιωπηλά περνούσε το Άγιο Δισκοπότηρο, απ’ το χωματόδρομό μας, για να πάει να κοινωνήσει κάποιον άρρωστο.Υπάρχει μια ιταλική παροιμία που λέει: «Αγράμματος, σαν Έλληνας παπάς».
Ο παπά-Νικόλας Κουλουριώτης , χωρίς να πει τίποτα, μου έδωσε, ωστόσο, την πρώτη ζωντανή αίσθηση ελευθερίας και συγχώρεσης, με μια φαιδρή και ιλαρυντική κατανόηση. Πως να: Ο Θεός δεν κάθεται να ψειρίζει «λάθη κι όλο λάθη κι άλλα ασυγχώρητα λάθη» σα μαγκούφα δασκάλα, μα είναι με το …μέρος των Παιδιών!

Το τρίτο πρόσωπο, ο κ. Μιχάλης Πιτυλάκης, δεν ήταν αυτό που συνηθίζουμε να λέμε «άνθρωπος της εκκλησίας». Σήκωνε βαρύτατες τσάντες με τα εμπορεύματά του, σ’ όλη του τη ζωή, κι ανεβοκατέβαινε μ’ αυτές πολυκατοικίες και μέγαρα. Ωστόσο, καθόλου δεν του ταίριαζε να τον πεις «υπαίθριο μικροπωλητή», ούτε και το «εμπορικός αντιπρόσωπος» του πήγαινε -ίσως γιατί δεν χωρούσε κάτω από μιαν ετικέττα, παρά που ο ίδιος χαιρόταν και καμάρωνε πραγματικά με την εργασία του. Αλλά και με τι δεν χαιρόταν; Σελίδες δεν θά ‘φταναν γι αυτόν τον άνθρωπο των αρχών και των ξεκαθαρισμένων αξιών που μόνος του είχε αποφασίσει για τη ζωή του, καθώς… πεντάρφανος από τριώ χρονώ, και που τις ακολουθούσε με τη συνέπεια, την πειθαρχία και την αξιοπρέπεια ευγενούς ανδρός.
Στον Πειραιά όπου κυρίως εργαζόταν, ευφυώς τον αποκαλούσαν: Ο Περιπατητής Φιλόσοφος! Αυτό κυρίως ήταν! Στα χείλη του είχε λόγο σοφίας, λόγο συνέσεως και, ως Απειράνθιος, εκείνο το χιούμορ και την εκφραστική δεινότητα που μπορεί να αποδείξει μωρούς, ασόφους και αφθόγγους πολλούς… πολυφθόγγους ρήτορας.
Είχε ενθουσιασμό για τη ζωή και την ομορφιά, ιδίως την αποτυπωμένη στις γυναίκες· τα παιδιά του έλεγαν πως ο Θεός του επέτρεψε ακόμα και με το θάνατό του, να τις τιμήσει… αφού κοιμήθηκε, ενενηκοντούτης, μια Κυριακή των Μυροφόρων.
Όταν αποσύρθηκε από τη δουλειά του, επιφύλαξε για τον εαυτό του ένα νέο , ασύνηθες , έργο: έγινε Ευχοδότης. Τουτέστιν, με πρόγραμμα και τάξη επικοινωνούσε τηλεφωνικά μ’ ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων, για να τους δώσει έναν ευφρόσυνα αισιόδοξο λόγο μαζί με την αγαπημένη του ευχή: «Σας εύχομαι, οικογενειακώς υγεία, χαρά και αγάπη»!
Ήμουν παρούσα όταν πλησίαζε να τελευτήσει, Τα μάτια του, ωσάν νηπίου, ήσαν ολοκάθαρα και γαλήνια. Έφυγε με μιαν αναπνοούλα.

Αν έλεγα πως οι τρεις αυτοί άνθρωποι εκπροσωπούν στη συνείδησή μου τρεις πλευρές ή εκδηλώσεις του Θεανδρικού Προσώπου του Χριστού, θα ήταν μια μεγάλη και ίσως ασυγχώρητη υπερβολή. Μπορώ όμως να το θέσω αλλιώς:
Δεν ήσαν ούτε κάλπικοι άνθρωποι ούτε κάλπικοι χριστιανοί. Κι αν ο Χριστός φανερώνεται στο Παρόν μας και στο Παρόν του Άλλου, τότε για μένα, υπήρχε μέσα τους κάτι από αυτήν την Παροντικότητα του Χριστού. Αυτήν που στην ντοστογιέβσκική ζυγαριά βαραίνει περισσότερο κι απ’ την Αλήθεια. Ίσως γιατί… είναι η ζώσα αλήθεια.
Αγαπημένος Γέροντας μου είπε κάποτε να θυμάμαι να ρωτάω συχνά «τι είναι για μένα ο Χριστός». Μέσα στα χρόνια παρατήρησα πως οι απαντήσεις όχι μόνο παρουσιάζουν ποικιλία αλλά πηγάζουν, κάθε φορά, κι από διαφορετικό βάθος του εαυτού μου …

Όταν διάβασα αυτό το κείμενο ( απόσπασμα) της Νατάσας Κεσμέτη μέσα από μια ιστοσελίδα ένιωσα να ξαναβλέπω ζωντανό και χαμογελαστό μπροστά μου τον παπα Νικόλα Κουλουριώτη που στο μυαλό μου το ήρεμο πρόσωπό του από μικρό παιδί το είχα ταυτίσει με την εικόνα της αγιοσύνης και που δεν έμοιαζε καθόλου με τα αυστηρά πρόσωπα ¨αγίων¨ που με απωθούσαν όπως ήταν αποτυπωμένα στις αγιογραφίες. Ίσως ήταν ο μόνος ιερωμένος που μου προκαλούσε το σεβασμό θες ήταν η μορφή του , το μειλίχιο του χαρακτήρα του , το καλοσυνάτο όχι προσποιητό χαμόγελό του , δεν ξέρω αλλά ήταν ο μόνος παπάς που στα 52 μου χρόνια έχω φιλήσει το χέρι του παρ΄ ότι αυτός με έσπρωχνε και με φιλούσε στα μάγουλα όταν τον συναντούσα στο δρόμο. Και μένα όπως και τη Νατάσα αυτός με βάπτισε. Η Νατάσα Κεσμέτη είναι γειτόνισσά μου στον Υμηττό, η οικογένειά της γνωστή της δικής μου , έχει ένα πρόσωπο που αναδύει χαρά και μάτια που χαμογελούν , γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947. Σπούδασε Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και Αγγλική Φιλολογία στο Pierce College. Δίδαξε για μια 20ετία Αγγλική γλώσσα. Έργα της: Ποίηση: Αχ να ΄μουν ρημαγμένος καφενές (1974). Πεζά: Τα εφτά της Αρκτου (1972), Το αιώνιο ρολόι (1987), Κήπος περίφρακτος (1992), Η Βίργκω της ερημιάς και τα κρυφά κελαϊδόνια (1996). Μετέφρασε από τα αγγλικά Σέλλεϋ, Τζον Νταν, Κολντγουελ κ.α.

Τίτλοι βιβλίων της Νατάσας στη βάση ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ:
(2005) Μικρό ωρολόγιο , Ευθύνη
(2005) Ο εραστής μου ο Ερρίκος , Αλεξάνδρεια
(2004) Ακροατής οριζόντων , Γαβριηλίδης
(2000) Αίσθηση γυναίκας , Καστανιώτη
(1999) Μαγεμένο χώμα , Κέδρος
(1999) Ο αντρειωμένος Ευστάθιος και το ελάφι του Θεού , Ακρίτας, [διασκευή]
(1996) Η Βίργκω της ερημιάς και τα κρυφά κελαϊδόνια , Νεφέλη
(1992) Κήπος περίφρακτος , Πλανόδιον
(1987) Το αιώνιο ρολόι , Νεφέλη

__________________
Μην αναλύεις πολύ τα πράγματα , χάνουν τη μαγεία τους

Αγαπητέ Γιάννη Κάλτσα

Νομίζω κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα μπορούσε να απαντήσει με ένα υπέρ η ένα κατά χωρίς να έχει διαβάσει τη μελέτη σκοπιμότητας μιας τέτοιας συνένωσης.

Το ερώτημα για εμένα τον δημότη είναι αν αυτή η συνένωση θα έκανε το νέο μόρφωμα πιο ευέλικτο και πιο αποτελεσματικό από τον σημερινό Δήμο Υμηττού στην εξυπηρέτηση του δημότη.

Προσδοκώ να πάψει ο δήμος , ο κάθε δήμος να είναι πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης και επίλυσης εσωκομματικών διαφορών, να αποτελεί μέσο βολέματος τριτο-τεταρτοκλασάτων κομματικών στελεχών και εφαλτήριο για πολιτική ανέλιξη αλλά και μέσο εκτόνωσης του εγωκεντρισμού και τις αρχομανίας κάποιων συμπλεγματικών και να ασχοληθεί με τα πραγματικά προβλήματα των δημοτών του αλλά και αυτών που τον διαβαίνουν η εργάζονται μέσα στα όριά του.

Στη σημερινή εποχή και σε ένα δήμο που συνορεύει με την Αθήνα δεν έχει θέση ο τοπικισμός αλλά ο ορθολογισμός.

Ζητούμενο είναι αν οι δήμοι θα ασχοληθούν με τις επιπτώσεις που προκαλούν τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου  όπως η ανεργία, οικονομική δυσπραγία, η κάθε μορφής παραβατικότητας με κοινωνικές συνέπειες,  το άθλιο σύστημα υγείας και η ανυπαρξία συστήματος κοινωνικής πρόνοιας, οι εξευτελιστικές συντάξεις που είναι αποτέλεσμα της ανικανότητας, της διαφθοράς και της αδιαφορίας των κυβερνήσεων, η μοναξιά των συνανθρώπων μας στο διπλανό μας σπίτι και ένα σωρό άλλα που σχετίζονται άμεσα με την ανθρωπιά και την ποιότητα ζωής … και δεν θα αυνανίζονται δημοσίως με τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας και τις ¨αντιλόπες¨ της  Πάρου η βρομίζοντας τη πόλη με κουρελόπανα αναρτημένα στις κολόνες υποκρινόμενοι ότι προάγουν το πολιτισμό.

Ελάχιστη σημασία μπροστά σε όλα αυτά έχει το που θα έχει την έδρα του ο δήμος η πως θα λέγεται.

Σήμερα εισρέουν άφθονες επιδοτήσεις από την Ε.Ε. (που δεν ξέρω αν θα υπάρχουν  στο μέλλον) και οι δήμοι σπαταλούν χρήματα σε θεάματα και έργα εντυπωσιασμού αλλά αδιαφορούν π.χ. για τις λακκούβες στους δρόμους, το δικαίωμα των πεζών να περπατούν στα πεζοδρόμια, το δικαίωμα προσβασιμότητας των αναπήρων συνδημοτών τους και ένα σωρό άλλα μικρά που όλα μαζί όμως  ανεβάζουν το επίπεδο διαβίωσης και το πολιτισμό μας.

Γι αυτό εμένα το δημότη Σταύρο Γιαλαμά ελάχιστα με ενδιαφέρει η συνένωση, με ενδιαφέρει όμως τα μέγιστα η οργάνωση του δήμου είτε αυτός παραμείνει όπως έχει, είτε συνενωθεί με άλλο γειτονικό δήμο ώστε να αποτελεί υπηρέτη του πολίτη – δημότη με αποτελεσματικές υπηρεσίες που να αναπληρώνουν τα ελλείμματα της κεντρικής κρατικής εξουσίας .

Με την ευκαιρία θέλω να σε συγχαρώ για τη δουλειά που κάνεις στο  Φ.Ο.Υ και την αισθητική της νέας ιστοσελίδας του.

Ο Υμηττός ιδρύθηκε το 1928, όταν γέμισε ασφυκτικά από πρόσφυγες της Μικράς Ασίας ο Βύρωνας και δημιουργήθηκε η ανάγκη στέγασης των αστέγων.
Απαλλοτριώθηκαν εγκαταλειμένα αμπέλια Αθηναίων στο σημερινό Υμηττό και το 1930 δόθηκαν οι πρώτες προσφυγικές κατοικίες στην Κοινότητα Υμηττού, η οποία αρχικά αποτελούσε συνοικία του Δήμου Αθηναίων. Αυτονομήθηκε το 1934, και το 1964 που ξεπέρασε τους 10.000 κατοίκους, έγινε Δήμος.
Ο Δήμος Υμηττού βρίσκεται στην ΝΑ περιοχή του Λεκανοπεδίου Αττικής και έχει έκταση 1.180.000 τ.μ. και πληθυσμό 11.140 ανθρώπους (απογραφή 2001).
Ο Δήμος συνορεύει βόρεια με τον Δήμο Αθήνας, Δάφνης και Βύρωνα, νότια με τον Δήμο Δάφνης, Αγίου Δημητρίου και Ηλιούπολης, ανατολικά με τον Δήμο Βύρωνα και δυτικά με τον Δήμο Δάφνης.

ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ ΣΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ